"Eerder hadden we Emanuel al in ons gezin opgenomen. We konden zijn zusje Antonia toen niet in het kindertehuis achterlaten. Ons gezin, tot nu toe bestaande uit mijzelf, Dana, leerkracht, mijn man Petru met een pensioen en onze zoon, die toen nog op het lyceum zat, werd hierdoor uitgebreid met twee leden. Van de staat kregen we ter ondersteuning zo’n 25 euro per kind per maand. Ook moesten we behoorlijk veel geld investeren om aan de voorwaarden van de overheid te voldoen. We begonnen er echter vol liefde en vertrouwen aan.
De tijd ging voort en bracht veel problemen met zich mee. Op een gegeven moment, ongeveer na een jaar, voelden we ons zo overstelpt door de problemen, dat we de kinderen erbij geroepen hebben om met hen open over de problemen te praten. Ik vertelde hen, dat we het heel moeilijk hadden en dat we schulden hadden moeten maken. Als het zo moeilijk zou blijven, zouden we genoodzaakt zijn om hen in de herfst weer terug te brengen naar het kindertehuis. Die dag waren we allemaal in een droevige stemming. En ook de volgende dag leek het wel of de zon niet meer scheen. Niets kon ons nog opvrolijken. Triestheid omringde ons. Automatische handelden we het dagelijkse programma af en dus ging iedereen een middagslaapje doen, maar het lukte niemand om echt te slapen. We veegden heimelijk onze tranen weg. Het leek me, alsof mijn hart toen zou breken. Ik fluisterde in mijzelf: ´Help ons Heer! Bij u is alles mogelijk....’
En Hij heeft ons geholpen. Die avond ontving ik een e-mail van een jonge vriendin, Connie ´t Hart uit Nederland en haar vriendin Reina. Ze schreven ons onder het kopje ´goed bericht’, dat er maandelijks 150 euro naar ons overgemaakt kon worden. Jullie kunnen je niet voorstellen wat een enorme opluchting dit bericht voor ons allemaal betekende. We hebben gehuild, we hebben gelachen en we hebben God gedankt. Hij stuurde zijn engelen om voor ons te zorgen, toen wij met onze vleugels niet meer konden vliegen. Jaren zijn er daarna voorbij gegaan. Emanuel en Antonia zijn gelukkig in ons gezin kunnen blijven.
Een jaar later kwamen er twee zusjes uit de eerste klas in huis. Ze hadden kort geknipt haar, gedroegen zich onbeschoft en brutaal en zeiden vieze woorden. Ze sloegen elkaar en vloekten. Het leek net of ze geen zusjes waren en ik herkende de gebeurtenissen van vroeger met van Emanuel en Antonia.
Angstig en geëmotioneerd vertelde ik mijn man over hen. In het begin zei hij niets. Maar elke dag kwam ik moe en uitgeput thuis, omdat ik hen niet verder kon helpen. Uiteindelijk zei hij: ´Wat zou je ervan vinden om hen in het weekend bij ons te nemen?’
Ik had er zo naar uitgezien. Met veel gevoelens ging ik naar het kindertehuis toe om ze op te halen. Intussen maakten Emanuel en Antonia de kamers klaar, zodat alle vier de kinderen erin zouden kunnen. We woonden toen nog in een driekamerappartement.
Toen ik bij het kindertehuis aankwam, kreeg ik er nog een verrassing bij. De zusjes bleken nog een broertje van vijf jaar te hebben. Vanzelfsprekend nam ik hem ook mee. En zo groeide ons gezin. In het begin alleen in de vakantie en in de weekenden, maar daarna...
Op een zomerdag in 2008 nam ik de kinderen mee naar Brasov. Er waren een aantal dingen, die we daar moesten regelen. Onderweg kreeg mijn man een geweldig idee: ´laten we met de kinderen naar de kinderbescherming gaan’. Dat hebben we toen ook gedaan.
Onderweg gaf het kleinste jongetje ineens een schreeuw: ´Kijk, daar lopen mijn papa en mijn oma!’ Ze waren het inderdaad. Mijn man parkeerde de auto en probeerde hen in de menigte te vinden, terwijl ik met de kinderen naar de directrice van de kinderbescherming ging. Na een poosje arriveerde de vader, de oma en een tante van de kinderen. Ze waren erg blij om elkaar weer te zien en ik gaf ze alle tijd om bij te praten.
We bleven daar ongeveer een uur en wilden toen weer naar huis gaan. Maar de maatschappelijk werkster hield ons tegen en zei, dat er een vrouw onderweg was met hun kleine zusje van vijf. Tot dan toe had niemand dat zusje ooit gezien, omdat ze achtergelaten was in het ziekenhuis. De vrouw had gezegd, dat ze zou komen, echter zonder te weten dat wij en de kinderen van de familie daar ook waren. Ik kon m’n oren niet geloven!
En het meisje kwam er aan. Het was een klein, blond meisje. Ze hield haar ogen strak op mijn man gericht en ze zei niets. Niets leek haar iets te doen. Haar drie broers en zussen waren teleurgesteld en voelden zich afgewezen. Onderweg naar huis legde ik hen uit, dat het nogal moeilijk was voor een kind van vijf jaar om opeens te horen, dat ze nog broers en zussen heeft en dat haar vader en oma niet uit hetzelde milieu kwamen, als het familiehuis waarin zij was opgegroeid.
Ik was ook verdrietig, maar niet wanhopig. Ik was er zeker van, dat deze vier broers en zussen elkaar weer zouden weerzien. Die gelegenheid kwam al snel, want de volgende dag hoorde ik, dat het meisje in een tehuis zat. De familie, die haar opvoedde, had de adoptie ingetrokken.
Vanzelfsprekend zochten we haar de volgende zondag op. Ze benaderde ons met dezelfde vijandigheid. Ze was bang en wanhopig en begreep niet waarom ze daar in het kindertehuis was. Een aantal weken later werd ze overgeplaatst naar het kindertehuis in onze stad. Vanaf dat moment hebben we haar in ons huis opgenomen.
Elke dag vraagt ze me steeds: ´Het is toch waar, dat u beloofd heeft om mij nooit meer weg te doen? Omdat u van me houdt?’ We doen geduldig ons best om dat aan haar te laten zien.
Ik geloof, dat God deze kinderen bij elkaar heeft gebracht. Ik geloof, dat Hij een plan met ieders leven heeft..."